Goed en ook wel ontroerend verhaal van
voetbalfilosoof.
De ergenis is groot, de schaamte nog groter maar we zijn er in alle opzichten nog veel slechter aan toe dan we zelf denken. Was het maar de trainer, waren het maar een paar onwillende spelers - dan waren er simpele oplossingen. Maar dit is een volslagen veronzekerd elftal met weinig creativiteitt en zonder enig leiderschap. Je kunt je erover opwinden, maar eigenlijk is medelijden op zijn plaats. Medelijden met Harm die integer is, maar het niet kan, medelijden met Van der Luer die echt van de club houdt maar de ondankbare taak heeft een Maserati te maken van een wrakke KIA en medelijden met de spelers die wanhopig zoeken naar iets van houvast.
Frits Schrouff, de G7 - we moeten ze dankbaar zijn voor het feit dat ze de club deze zomer niet hebben laten omvallen, maar je kunt toch niet anders dan je afvragen wat hun bedoelingen zijn met de club zijn (zijn die er wel)? Wat is het nut van de boel zo in het onwaarschijnlijk in honderd te laten lopen, vanwaar die gekmakende apathie? Is het alleen maar wachten op Dubai? Dan heeft het echt iets diepzieligs. En wordt er ook nagedacht over een scenario zonder Korotaev - zie ik het beleid niet. Zelfs niet een beetje. De Medisana-man heeft gelijk: Je koopt een auto, rijdt er niet in maar zet 'm in de regen en laat 'm daar staan. Dan kun je wel hopen dat zich ergens een koper meldt, maar een realistischer scenario is dat je eindigt met een roestbak die niet meer start.