
Met twee treffers in zijn allereerste wedstrijd was het aangenaam kennis maken. Nieuweling Denzel Jubitana (22) moet de aanval van Roda JC dit seizoen gaan voorzien van de nodige bravoure én doelpunten. „Nu ben ik weer de gelukkige Denzel.”
Het seizoen was amper onderweg of Roda’s nieuwe nummer tien deed al van zich spreken. Een helft en een handvol minuten had Denzel Jubitana nodig om zijn naam te vestigen in Kerkrade. Op bezoek bij De Graafschap mikte de middenvelder vlak na rust twee keer ijzig kalm raak. Reden voor de meegereisde fans om na afloop luidkeels zijn naam te scanderen, tot zichtbaar plezier van de hoofdrolspeler zelf.
Deprimerend
Vrijwel vanaf het moment dat hij deze zomer bij Roda arriveerde, loopt Jubitana met een grote glimlach rond. „Na twee dagen op proef dacht ik: als het hier zo goed loopt, wil ik wel blijven. De manier van voetballen, dúrven voetballen, ligt me wel. Dat is het tegenovergestelde van vorig seizoen.” Het kan ook anders zijn, weet hij immers. Jubitana liep afgelopen voorjaar uit zijn contract bij Waasland-Beveren, dat degradeerde naar het tweede niveau. In het verdedigende Belgische voetbal kwam de frivole middenvelder niet tot zijn recht en speelde hij amper. Het eiste ook mentaal zijn tol. „Deprimerend is een groot woord, maar het ging wel langzaam die kant op.” Het was dus tijd voor wat anders, wist hij. Op televisie zag Jubitana beelden van de Nederlandse competitie. Dat zou hem wel eens beter kunnen liggen, was de gedachte.
Eenmaal in Kerkrade werd hij zich herenigd met een oude bekende. Jubitana speelde in de jeugd van Beveren en later bij KV Mechelen al samen met Benjamin Bouchouari, Roda’s kleine groeibriljant op het middenveld. Daarna verloren ze elkaar uit het oog. „Onze band is gelijk weer goed. Ik ken hem al van toen hij een jaar of acht, negen was.” De twee lijken op het veld direct een klik te hebben. Fijnbesnaarde voetballers onder elkaar, beiden Antwerpenaar ook. „Dat praat beter hè”, klinkt het grijnzend. Carpoolen zit er evenwel niet in, want Jubitana woont sinds een poosje met zijn ouders in Nederland. Net aan de andere kant van de grens, in Putte, onder de rook van Bergen op Zoom. Zijn oudere zussen gingen hem al voor.
Seedorf
Als zoon van een Belgische moeder en een Surinaamse vader groeide Jubitana op in een echt voetbalgezin. „Mijn zussen speelden bij de damesploeg van Beveren, totdat ze kinderen kregen dan. Al blijven ze wel bezig met voetbal, dat is ook hún passie.” Net als Jubitana senior overigens, een verdienstelijk amateurvoetballer geplaagd door blessures. Het meest in het oog springt echter een ander familielid. „Ik ben een achterneef van hem. Mijn oma heeft een broer en dát is zijn vader”, legt Jubitana uit. Te pas en te onpas wordt aangehaald dat hij een achterneefje is van Clarence Seedorf. Wie denkt dat de twee geregeld naast elkaar zitten op familiefeestjes, heeft het mis. „Ik heb hem nog nooit gezien. Volgens mij weet hij niet eens dat we familie zijn. Misschien straks wel, als hij het Nederlands voetbal in het oog houdt.”
Jubitana wil zijn eigen naam vestigen in Nederland. Na een jaar waarin hij amper speelde, is hij nog niet helemaal topfit. Maar de kwaliteit en het vertrouwen van de trainer zijn er. „Ik leer veel van hem op dit moment. Positioneel, over de manier waarop hij wil spelen.”
Vista
Jubitana heeft inmiddels een plekje aan de rechterkant veroverd in het elftal van Jurgen Streppel. Op de plek van de vertrokken vleugelflitser Thijmen Goppel, al vult de begenadigde linkspoot die positie heel anders in. „Dit is voor mij een nieuwe positie. Ik ben eigenlijk een tien van nature, maar op rechts vind ik het ook wel fijn.” Wat voor voetballer is hij eigenlijk? „Ik denk dat ik het moet hebben van mijn vista, zo noemen ze dat in België. Het zien van spelsituaties, lopende mensen bedienen.” En scoren? Een specialiteit zou je zeggen, na zo’n openingswedstrijd. „Dat was ik een beetje verleerd, dacht ik. Hopelijk ben ik nu vertrokken.”
Tien, tien, tien
Waar andere spelers nog wel eens uitblinken in voorzichtigheid, steekt Jubitana zijn doelstellingen niet onder stoelen of banken. „Tien goals en tien assists, dat is voor mij oké denk ik. Tien, tien, met numero tien. Dat moet wel lukken.” Hij wil zich koste wat kost in de kijker spelen. „Ik denk dat we met de kwaliteiten in deze ploeg echt een goed seizoen kunnen draaien”, klinkt het overtuigend. Maar belangrijker nog: hij geniet er weer van op het veld te staan. „Ik ben een speler die vertrouwen nodig heeft. Als ik dat niet heb, zie je dat gelijk aan mijn spel. Daarom is het zo fijn dat ik hier weer plezier kan maken. Nu ben ik weer de gelukkige Denzel.”
do 12 augustus 2021 om 12:32 - 12 augustus 2021 om 12:32 # 228765