Een van de vreemdste wedstrijden van het voorbije seizoen werd op 26 augustus afgewerkt in Zeist. Daar stond de aangewaaide opportunist Mauricio García de la Vega namens Roda JC in de rechtbank tegenover het Kerkraadse meubelstuk Eric van der Luer. De oud-speler blikt terug, ook op het zoveelste rampjaar van zijn club. En hij kondigt zijn vertrek uit het voetbal aan. ‘Vuilnisman, dat lijkt me wel wat.’
Eric van der Luer zit in zijn achtertuin, omringd door zijn vier katten. Zwijgend kijkt hij om zich heen. Zijn blik is mistroostig. ‘Tja’, zegt de Maastrichtenaar. ‘Voor die tuin heb ik nu alle tijd. Ik kan meer met mijn handen dan ik altijd voor mogelijk hield.’
Geen constatering die hem overdreven vrolijk stemt. Ooit waren zijn dagen gevuld met voetbal. Beter gezegd: gevuld met Roda JC. De club die hem, hoewel geboren en nog steeds woonachtig onder de rook van De Geusselt van MVV, de afgelopen 32 jaar geen dag onberoerd liet. De laatste jaren ging hij als clubman door een hel. Als scout, jeugdtrainer, assistent-trainer, interim-hoofdtrainer (‘en lijnentrekker, kledingwasser, strijker…’) zag hij wat eens een trotse subtopper was, afglijden richting het doucheputje van het vaderlandse voetbal. Na een periode als trainer in Duitsland trad hij in 2015 weer in dienst bij de club waarvoor hij als technisch begaafde middenvelder meer dan vierhonderd wedstrijden speelde.
Na zijn terugkeer ging Van der Luer zich eerst toeleggen op het zoeken naar geschikte en betaalbare spelers. Hij tufte onvermoeibaar naar stadions en achterafveldjes in Nederland, België en Duitsland. ‘Ik zag driehonderd wedstrijden per jaar.’ Van der Luer duikelde met hoofdscout Toine van Mierlo een aantal ruwe diamantjes op en wist ze naar Roda te lokken. Frederic Ananou bijvoorbeeld, listig weggeplukt uit de jeugd van 1. FC Köln. ‘Voor niks gekregen, half miljoen aan verdiend.’ Soms zocht hij de grenzen op. Vlak voordat spits Maeckey Ngombo een eenjarig contract kwam signeren in Kerkrade, liet Van der Luer een getalletje aanpassen in de overeenkomst. ‘Hier, Maeckey, even snel tekenen, zei ik.’ Pas toen Ngombo naar Fortuna Düsseldorf wilde overstappen, ontdekten de Belg en zijn agent dat hij voor twee in plaats van één jaar had getekend bij Roda. ‘De club kreeg zo toch nog tachtigduizend euro voor Maeckey, die ons met zijn goals in de Eredivisie had gehouden.’
ZORGENKINDJE
En daar was het Van der Luer om te doen geweest. Hij was er nooit op uit vrienden te maken. Dat deed hij dan ook niet. Intern en extern was hij vernietigend voor en over mensen van wie hij vond dat ze de club alleen maar verder het moeras in duwden. ‘Ik heb een hekel aan luie mensen.’ Hij maakte tropendagen, vocht oorlogjes uit, nam frustraties mee naar huis. Van der Luer werd nooit vader, maar had toch een kind. Een zorgenkindje. Mede door Roda JC strandde zijn huwelijk. ‘Ik was dag en nacht met die club bezig.’
Een jaar geleden nam hij het eerste elftal over van de ontslagen Robert Molenaar, hoezeer Van der Luer eerder ook bezwoer nooit hoofdtrainer te willen worden van zijn club. De Maastrichtenaar vond dat hij niet kon weigeren. Het werd een sof. Roda zakte onder hem alleen maar verder op de ranglijst en in de publiciteit kreeg hij ervanlangs vanwege een gebrek aan loyaliteit aan Molenaar. ‘Door mensen die niet weten hoe ik in elkaar zit. Ik werk niet voor een trainer, ik werk voor een club.’
Maandenlang ontfermde Van der Luer zich over vier teams. De club had anders niet voldoende bezetting voor Jong Roda JC, de Onder-19 en Onder-17. ‘Jammer genoeg kon ik bij het eerste niet werken zoals ik dat graag doe. Twee keer per dag trainen was niet mogelijk, kreeg ik te horen van de medische staf. Naar voren spelen werd me ook door iedereen afgeraden. En dan wordt mij eigenwijsheid verweten, maar ik had achteraf gewoon moeten zeggen: Dikke vinger, we doen het op míjn manier. Niet dat we dan wél de play-offs hadden gehaald. Ik had een gehandicapt elftal. En onze topscorer, Mario Engels, kon ik maar één wedstrijd opstellen.’
In de zomer crashte hij. ‘Mentaal en fysiek.’ Na vier dagen vakantie meldde hij zich weer in het Parkstad Limburg Stadion, waar net een mysterieuze Mexicaan was opgedoken: Mauricio García de la Vega. Nou had Van der Luer bij Roda JC al heel wat bijzondere figuren zien langskomen. Alexei Korotaev bijvoorbeeld, een jonge miljardair die hem lekker maakte met plannen om het vervallen stadion Kaalheide om te toveren tot een state-of-the-art trainingscentrum. Een week later zat de Russisch-Zwiterse investeerder in de cel. Kaalheide staat drie jaar later nog steeds op instorten. Of Nicolas Anelka, de Franse voetballegende die in Kerkrade maandenlang met een ernstig gezicht door de gangen dwaalde, maar van wie Van der Luer nooit kon achterhalen wat nou precies zijn functie was.
Kon hij daar nog wel de humor van inzien, bij de herinnering aan Ton Caanen schiet zijn gezicht acuut in standje-Maarten van Rossem op een slechte dag. Al is het maar omdat hij dan ook automatisch moet terugdenken aan alle obscure spelers die er destijds bij Roda JC kwamen aanvliegen. Van der Luer wordt nog weleens zwetend wakker van Nestoras Mytides. ‘Ik weet nog dat die het veld op kwam lopen tijdens een oefenwedstrijd. Nog voordat hij bij de middenlijn was, had ik al genoeg gezien.’ Het nog altijd blonde hoofd blijft schudden. ‘En dan te bedenken dat we Cyriel Dessers in die periode ook hadden kunnen halen. Die kwam een wedstrijd hier kijken, wilde graag. Caanen was volgens mij niet zo onder de indruk. Totdat Dessers naar NAC ging en daar elke week scoorde. “Waarom speelt die Dessers niet bij ons?”, vroeg Caanen zich af.’
Van der Luer dacht dus dat hij alles wel zo ongeveer had meegemaakt bij Roda. En toen werd hij geconfronteerd met een Mexicaan die de club weer op de kaart wilde zetten. Een investeerder als in een sprookje. García de la Vega bleek al gauw precies dat. Van der Luer beweert dat hij maar vier minuten nodig had om dat te beseffen. ‘Hij stelde zich voor aan het personeel. Dit was dus een succesvolle private banker. Ik keek naar hem. Schoenen, horloge, riem, jasje. Het plaatje klopte gewoon niet. De pers had hij gemeden. Via de keuken van de cateraar was hij het stadion ingekomen, via diezelfde weg ging hij ook weer naar buiten. Dat doe je niet, als je echt zo succesvol bent. Daarbij waren er op dat moment al karren stront uit Murcia over hem heen gekomen. Als zo iemand ineens bij jouw club opduikt, is er alle reden om je zorgen te maken.’
Tot verbazing van de tweevoudig international kreeg García de la Vega juist een vrijgeleide om Roda naar zijn hand te zetten. De Mexicaan stelde Jean-Paul de Jong aan als hoofdtrainer. ‘Met Harm van Veldhoven (technisch en algemeen directeur, red.) had ik het weleens over geschikte kandidaten gehad. Peter Hyballa, Ronny Van Geneugden, Jurgen Streppel. Over Stefan Ruthenbeck en André Pawlak, jeugdtrainers van 1. FC Köln, spraken we ook. De naam Jean-Paul was een keertje gevallen, maar niet meer dan dat.’
OPLICHTER
Van Veldhoven meldde zich ziek en vertrok een paar weken later. In de tussentijd werd Van der Luer steeds meer bevestigd in zijn vermoeden dat García de la Vega een oplichter was. ‘Hij vroeg op kantoor aan Mark Maas wat het toeschouwersgemiddelde vorig seizoen was. “Bijna zesduizend”, antwoordde Mark. “Dan is het jouw taak om méér seizoenkaarten te gaan verkopen, amigo”, zei onze Mexicaan. Tegen Mark, die pas drie andere functies heeft. Ook de commerciële afdeling kreeg instructies: “Jullie moeten zeven ton meer ophalen!” Hoor je ook nog: “Die man heeft goeie ideeën”. Zo lust ik er nog wel een paar. Zelf deed hij niets. Financieel sowieso niet. Er mocht van hem niks meer worden gekocht, zelfs geen water en sportdrank voor de jeugdteams. Dus liet ik de spelersbus voor wedstrijden regelmatig bij de Lidl stoppen en kocht ik zelf drank. Ook nieuwe koffie voor Kaalheide betaalde ik uit eigen zak. Voor spelers kocht ik poetsspullen, treinkaartjes en eten.’
‘En ja, ook voor mijn Mexicaanse vriend betaalde ik telkens de lunch. Als ik tussen de middag broodjes ging halen, riep hij altijd: “Neem voor mij ook even wat mee!” Denk je dat ik ooit een cent terugzag? Hij zei: “Ik geef pas geld als ik eigenaar ben”. Dat was hij nog niet, maar hij gedroeg zich wél zo. Dat hij die mogelijkheid kreeg, vind ik nog steeds ongelooflijk. Ik heb mensen gewaarschuwd. Ook Frits Schrouff (de terugtredend eigenaar die zijn aandelen wilde overdoen aan García de la Vega, red.), via zijn adviseur Huub Mullenders. Het wordt niks met deze man, zei ik. Niemand wilde het nog van me horen.’
Hij schiet in de lach. ‘In de rust van een oefenwedstrijd met de Onder-19 stapte hij op me af, telefoon aan zijn oor, druk gebarend. Hij had ook een academie in Murcia en wilde dat ik die kant op ging om trainers op te leiden. “Jij moet naar Spanje”, riep-ie naar mij. Tja... Ook nooit meer iets over gehoord natuurlijk. Het was Jiskefet.’
Maar het lachen zou hem vergaan. De verhoudingen tussen Van der Luer en de Mexicaan verhardden, de Maastrichtenaar voelde dat hij als een bedreiging werd beschouwd. Dat bleek ook uit het contractvoorstel dat hij op 2 juli ontving: als jeugdtrainer, scout en hoofd opleiding bovenbouw moest hij één derde van zijn salaris inleveren. Daartegenover stond een maandelijkse bonus van 500 euro die Van der Luer kon verdienen, als hij zich netjes zou gedragen. Plus nog een netto uitkering van zesduizend euro als hij 230 duizend euro aan sponsorgeld zou ophalen voor de academie. Van der Luer vond het een vreemd voorstel, temeer daar hij ervan uitging dat zijn bestaande dienstverband al automatisch met een jaar was verlengd. Hij tekende niet en vervolgde zijn werkzaamheden, mede op verzoek van García de la Vega. Dat het de weken erna niet meer tot een fatsoenlijk gesprek tussen de twee kwam, lag volgens beide partijen aan de ander. Op 27 juli, tijdens een scoutingsexpeditie in Duitsland, werd de oud-prof gebeld door de beoogde eigenaar. De orders waren duidelijk: omdraaien, auto inleveren en voortaan wegblijven.
KARAKTERMOORD
‘Sindsdien beweeg ik me door Maastricht en omstreken op mijn Gazelle’, vertelde Van der Luer op maandag 26 augustus in een benauwd kamertje van het KNVB-hoofdkwartier in Zeist. Er werd aldaar die avond een surrealistisch theaterstuk opgevoerd, in de vorm van een arbitragezaak. Van der Luer versus García de la Vega. Met fraaie bijrollen voor een geïrriteerde tolk, een clubadvocate die zich naast een briesende Mexicaan steeds ongemakkelijker leek te voelen en een nogal jolige commissievoorzitter. ‘Dat is helemaal niet zo ongezond’, zei die laatste over het feit dat de Limburger op zijn fiets was teruggeworpen. Van der Luer knikte. ‘Wel regelmatig spierpijn.’
Het verbale wapengekletter zou bijna vier uur duren. De uitgangsposities waren al moeilijk te bevatten. Aan de ene kant zat een man die ruim een kwart eeuw was verbonden aan Roda JC. Aan de andere kant een man die drie maanden eerder nog nooit van de club had gehoord. Toch vertegenwoordigde deze gehoopte geldschieter, zonder ook maar één euro geïnvesteerd te hebben, de Kerkradenaren. Hij veegde de vloer aan met Van der Luer, neergezet als onbetrouwbaar en onhandelbaar sujet.
Karaktermoord, riposteerde de clubman. Hij moet zich eenzaam hebben gevoeld, die avond. Waar García de la Vega schermde met breed gedeelde onvrede over de oud-speler, was er niemand die het met naam en toenaam voor hem opnam. Niet tijdens de zaak, niet in de publiciteit. ‘Mensen zijn onder druk gezet om verklaringen tegen mij af te leggen. Hebben ze niet gedaan trouwens. Mijn Mexicaanse vriend verzon en verdraaide alles om mij zo negatief mogelijk af te schilderen. Niemand kwam voor mij op, maar wat wil je? Ze waren allemaal bang. Toine van Mierlo is bedreigd, jeugdtrainers zijn bedreigd. Door García de la Vega, ja. Hij schoof aan bij een vergadering van de academie. Een van de jongens had tot drie uur ’s nachts een presentatie voorbereid, in het Engels. Die Mexicaan flikkerde alle sheets zó in de prullenbak. Hij ging geen cent in die opleiding steken. En wie in opstand zou komen, had een probleem. Letterlijke woorden: “I’ve got a big knife and I am not afraid to use it. I will cut your balls off”. Ik moest erom lachen. Maar zo’n toneelstukje maakt wel indruk op collega’s, die hun baantje niet kwijt willen. Ik had niet verwacht dat ze tijdens die arbitragezaak ineens voor me zouden opkomen.’
Hij moest het doen met steun vanuit het fluistercircuit. Achter de schermen spraken ook toenmalig directeur Hessel Meijer en adviseur Pieter Nieuwenhuis, nota bene de man die García de la Vega bij Roda had binnengeloodst, bemoedigende woorden. ‘Zij probeerden hem te overtuigen af te zien van een arbitragezaak tegen mij. Het was slecht voor het imago van de club, zeker ook richting KNVB. Tot vlak voor de zitting heeft ook oud-voorzitter Servé Kuijer hem daarvan proberen te overtuigen. Maar hij wilde niet meer terug. Dan zou hij gezichtsverlies lijden ten opzichte van de organisatie. Te kleine piemel dus. Puur een ego-kwestie. Ook Hessel en Pieter hadden op dat moment allang in de gaten dat deze man geen euro in de club ging steken en nooit eigenaar zou worden. Ze zeiden dat ik me geen zorgen moest maken. “Als die vent straks weg is, halen we je meteen weer terug”. Hessel en ik hadden afgesproken: als ik een afkoopsom zou krijgen, dan zou ik die ook terugstorten naar de club.’
En dus liet hij de aantijgingen in gebroken Engels die maandag maar over zich heen razen. Van der Luer stoorde zich nog het meest aan de rol van de clubadvocate, Susanne Habets. ‘Als ik trainer ben en ik heb een speler naast mij zitten die zichzelf het grootste talent ter wereld vindt, maar aan wie van alles schort, dan ga ik met hem toch eens een eerlijk gesprek voeren. Maar zij ging volledig met hem mee. Vond ik niet kunnen. Maanden later – García de la Vega was inmiddels weggejaagd – kwam ik haar toevallig tegen in het stadion. “Blij dat ik je even kan spreken”, zei ze. “Ik had het hem ook allemaal afgeraden, hoor. Zei dat hij je gewoon weer aan de slag moest laten gaan.” Daar had ik wat aan...’
Tegen middernacht kon de commissievoorzitter tot slechts één conclusie komen. ‘De verhouding tussen de partijen is kortgezegd naar de kloten.’ Hij boog zich naar de tolk: ‘Kunt u dat netjes vertalen? Naar los testiculos.’
VAGEVUUR
Twee weken later, voordat de commissie een vonnis zou uitspreken, bracht Roda naar buiten dat de zaak was geschikt. Van der Luer zou zijn werkzaamheden niet hervatten, maar nog wel worden doorbetaald tot 1 november. Op die datum zou hij dan, bezwoeren Nieuwenhuis en Meijer, gewoon weer in dienst komen. De tijd verstreek. García de la Vega droop af na een supportersrevolte in het stadion. Maar Nieuwenhuis en Meijer verdwenen óók van het toneel. Er was zowaar alweer een nieuw groepje investeerders om Roda uit het vagevuur te trekken, met horecaondernemer Roland Hogenelst en ICT-multimiljonair Stijn Koster als kartrekkers. Van der Luer dook alweer regelmatig op bij de jeugdopleiding, waar hij hand- en spandiensten verrichtte. Van Hogenelst en Koster hoorde hij positieve berichten. ‘Ze vonden dat ik als icoon gewoon weer aan het werk moest bij Roda, werd mij verteld.’
Het werd 1 november, de dag dat hij meer duidelijkheid dacht te krijgen over zijn rentree. Hij ontving een brief. ‘Alleen op wedstrijddagen was ik nog welkom in het stadion. Ik mocht niet langer in de buurt komen van de trainingen, van zowel de jeugd als het eerste elftal. Verder wensten ze me nog succes, of zoiets. Het was een brief in opdracht, met een handtekening eronder die ik niet herkende. Ik heb die dag gebeld met Hogenelst, om te vragen wat er aan de hand was. Was een positief gesprek. Hij zou me op 5 november terugbellen. Ik heb nooit meer iets gehoord.’
Volgens Van der Luer speelde Jean-Paul de Jong daarin een rol. ‘Die was vanaf het begin heel wantrouwend tegenover mij. Danny Volkers, mijn assistent bij het tweede, en ik kregen te horen dat we niet mochten praten met spelers van het eerste. Daar zaten jongens tussen met wie we jaren hadden gewerkt. De Jong wil over alles controle hebben. Maar ik ben geen type dat zich de mond laat snoeren. Ik was voor hem een bedreiging. Hij heeft zowel García de la Vega als Hogenelst gevoed met verhalen over mij die niet positief waren, dat weet ik zeker. Terwijl ik hem alleen maar wilde helpen. Ik weet heel goed wat mijn goede en slechte punten zijn. Ik ben niet altijd diplomatiek, ik héb een eigen mening. Maar wel één waarover ik heb nagedacht. Ik verkondig nooit onzin. Je zou er ook je voordeel mee kunnen doen.’
De opstelling van De Jong staat niet op zich. Van der Luer is er één in de categorie: je houdt van hem of je haat hem. Die laatste groep is in de meerderheid. Van zijn oud-ploeggenoten krijgen niet alleen Gène Hanssen en Ger Senden spontaan vlekken in hun nek als zijn naam valt. Voor het eerst klinkt hij geagiteerd. ‘Er worden heel veel lulverhalen over mij verteld. Dáár ben ik nou echt eens klaar mee. Nog niet zo lang geleden heb ik lang gebeld met Ger. Hij had begrepen dat ík een rol had gespeeld in zijn vertrek bij Roda. Lulverhaal! Alsof ik in de positie zat om iets over hem te beslissen. Of dan komen ze met het verhaal dat ik tien jaar geleden sponsors zou hebben meegelokt naar Alemannia Aachen, nadat ik tegen de afspraken in niet de trainer was geworden van Jong Roda JC. Ik reed op een dag door Kerkrade en zag mezelf op een poster met directeur Erik Meijer: “Wordt sponsor bij Alemannia!” Ik wist van niks. Heb nooit een sponsor, jeugdtrainer of speler van Roda benaderd. Nooit! Ik ben al die flauwekul zat. Mensen oordelen over mij, zonder dat ze me werkelijk kennen. Ze weten niet dat ik me schuldig heb gevoeld, toen ik werd opgeroepen voor het Nederlands elftal. Ik vond dat andere jongens van Roda het méér verdienden. Barry van Galen, Raymond Atteveld, Max Huiberts. Ik gun iedereen het beste. Maar als je je kop boven het maaiveld uitsteekt, gaan mensen praten. In de tijd dat Georges Leekens trainer was, sprak hij over een mol in het kleedlokaal. Iemand die lekte naar het bestuur. Dat zou ik geweest zijn. We hádden in die tijd een mol, ik weet wie het is, maar ík was het niet. Ja, ik zat vaak bij Arnold Hendriks. Ik ging naar hem voor advies. Arnold was fan van mij en ik had hem heel hoog zitten. Maar we hadden ook altijd discussies.’
TROOST
Het overlijden van de voormalige suikeroom in 2017 emotioneerde hem zeer. Hij stuurde een persoonlijke rouwadvertentie naar Dagblad De Limburger. Van der Luer vindt enige troost in de gedachte dat Hendriks het verdere verval van zijn troetelclub in ieder geval niet heeft hoeven meemaken. ‘Met goed beleid had Roda nog steeds een subtopper kunnen zijn, daar ben ik van overtuigd. Maar kijk.’ Hij pakt pen en papier en begint te schrijven. Veertien namen onder elkaar. ‘Zie hier onze directeuren sinds 2014. De laatste vijf van het afgelopen jaar. Dan weet je eigenlijk al genoeg. Alles wat was opgebouwd, is de laatste jaren kapotgemaakt. We waren ooit een opleidingsclub voor trainers. Huub Stevens, Jan Reker, Adrie Koster, noem ze maar op. Als je nu een trainer voor Roda benadert, slaat hij je het liefst met een vlakke hand in het gezicht. We hadden echt een goed netwerk. Contacten met de Belgische topclubs, de vier hoogste Duitse divisies volledig in beeld. Stevens als adviseur en ideale ambassadeur in Duitsland. Er is te weinig mee gedaan. Zaakwaarnemers wisten ons vroeger altijd te vinden. Ik moest mijn telefoon tien meter onder de grond begraven om even rust te hebben. Als er nu nog één belt, begint-ie gelijk te schelden over Roda.’
‘Het afgelopen jaar is de situatie er weer alleen maar slechter op geworden. Weer een trainer eruit gegooid. Terwijl je waarde op het veld moet creëren, word je zestiende met allemaal huurspelers. Zo kom je geen steek verder. Mijn Mexicaanse vriend is vertrokken, mede omdat ik het gevecht met hem aanging. Dat heeft alles wel in een stroomversnelling gebracht. Maar wat zijn we nou opgeschoten? Van de zes mensen die na hem kwamen, is alleen Stijn Koster nog over. Van het personeel weet niemand hoe het verder moet.’
In de zoektocht naar nieuw perspectief heeft Roda de hoop nu onder meer gevestigd op de schatrijke beurshandelaar Roger Hodenius. ‘Je kunt nog zo’n dikke portemonnee hebben, maar je hebt ook voetbalkennis en beleid nodig. Ik verbaas me er altijd weer over dat nooit iemand van de werkvloer wordt betrokken bij gesprekken met investeerders. Luister eens naar degenen die weten tegen welke problemen je bij Roda elke dag aanloopt.’ Hij knikt naar het dier dat tegen zijn benen opkrult. ‘Roda is als een kat. Negen levens. Maar eens houdt het op.’
De persoonlijke rouwadvertentie die Eric van der Luer plaatste in Dagblad De Limburger na het overlijden van Nol Hendriks.
De persoonlijke rouwadvertentie die Eric van der Luer plaatste in Dagblad De Limburger na het overlijden van Nol Hendriks.
Bij Roda is hij na 1 november niet meer geweest. De Jong is weg, Hogenelst ook, maar Van der Luer keert niet meer terug. Hij hoorde de afgelopen maanden niks vanuit de club en piekert er niet over zichzelf nog aan te bieden. Te trots misschien. Te veel gebeurd vooral. ‘Al meer dan een jaar loop ik rond met de gedachte uit de voetballerij te stappen. Ik ben een tijdje terug naar een loopbaancoach geweest. “Je bent gek als je iets anders gaat doen, met jouw kennis en vaardigheden”, concludeerde die vrouw. En toch wil ik het. De afgelopen maanden heb ik hier in Maastricht in de horeca gewerkt, in het café van een vriend op Het Vrijthof. Hij vroeg me om bij de deur te staan, maar binnen de kortste keren liep ik met een dienblad over het terras. Wekenlang heb ik van alles gedaan. Afwassen, toetjeskeuken. Gewoon om te kijken wat ik kan. Geld kreeg ik er niet voor, maar ik vond allemaal zo leuk om te doen. Mensen noemen de horeca hectisch, maar dan hebben ze nooit bij Roda gewerkt. Een verademing vond ik het. Niet meer constant onzekerheid, elke dag problemen oplossen, alleen maar gezeik.’
Dat was voordat ook de horeca plots in een diepe crisis raakte en Van der Luer zijn vizier weer diende te verleggen. ‘Ik heb verschillende sollicitaties lopen. Kinderen met overgewicht begeleiden, bijvoorbeeld. Dit is zo’n lastige tijd. Maar de kachel moet roken. Ik zou misschien bij een amateurclub aan de slag kunnen gaan, in combinatie met een reguliere baan. Ik voel me nergens te groot voor. Op maandag rijden ze hier altijd met die grote wagens door de straat. De laatste keer dacht ik: Vuilnisman, dat lijkt me ook wel wat.’ Hij zucht. ‘Deze tijd is horror voor mij. Ik moet bezig zijn.’
‘Ik zit thuis, terwijl ik in opstand ben gekomen. Anderen die niks hebben gezegd, die alles hebben laten gebeuren, hebben hun baantje nog. Dat voelt klote en onrechtvaardig’
In de woonkamer van zijn designhuis, ontworpen door de architect van het Parkstad Limburg Stadion, herinneren de Zilveren Schoen en de Bronzen Schoen aan zijn gloriejaren. De shirts van zijn twee interlands hangen ingelijst aan de wand, naast een foto waarop hij de KNVB-beker ten hemel heft. ‘Ik ben iets geworden dankzij het voetbal. Dankzij Roda vooral. Dat zal ik niet vergeten. Daarom heb ik ook altijd het maximale willen teruggeven.’ Zijn trieste afscheid past in een traditie. ‘Wij gaan niet goed om met eigen mensen. Zie het ontslag van Mark Luijpers en Jacinta Gelissen, adjunct-directrice en voor velen een moederfiguur. Anderen zijn zelfs letterlijk ziek geworden van Roda. René Trost kreeg een hartstilstand, Rick Plum Parkinson, Ger Senden had het aan de nieren, Harm van Veldhoven is overspannen geraakt. Van het kantoorpersoneel hebben er ook al zoveel thuis gezeten. We hebben het ene na het andere slachtoffer gemaakt.’
Hij loopt naar de voortuin en trekt verbeten aan een plant. Even is hij stil. Dan: ‘Ik zit thuis, terwijl ik in opstand ben gekomen, mijn nek heb uitgestoken. Anderen die niks hebben gezegd, die alles hebben laten gebeuren, hebben hun baantje nog. Dat voelt klote en onrechtvaardig.’
wo 13 mei 2020 om 12:06 - 13 mei 2020 om 12:06 # 161922
Inloggen
Wachtwoord vergeten
Nieuw account maken
Word gratis lid
