Nooit meer zou hij trainer worden in het profvoetbal. Maar vlak voordat de coronacrisis in Nederland toesloeg, dook René Trost (55) toch weer op bij Roda JC. Zijn vrouw had haar bedenkingen, maar ja: wat te beginnen tegen een onverbeterlijk clubhart?
'De club zit door de coronacrisis opnieuw in zwaar weer. Terwijl het eindelijk weer de goede kant op leek te gaan. Zo mag het niet eindigen. Dat kan niet'
Al is de situatie nog zo somber, een beetje humor helpt altijd. En dus denkt René Trost dezer dagen weleens terug aan dat ene successpotje van wat jaren geleden. 'Het waren twee fantastische dagen!' En dan verschijnt er toch even een glimlach op het gezicht van Trost. Want de overbekende reclameslogan vat zijn tweede periode als hoofdcoach van Roda JC perfect samen. Op woensdag 11 en donderdag 12 maart stond hij weer op het veld van de Kerkraadse club. Met veel plezier leidde Trost de twee trainingen in de aanloop naar het thuisduel met Telstar, op vrijdagavond. Daarna verdrong een virus het voetbal. Sindsdien zit Trost thuis en vraagt hij zich af: blíjft het bij die twee trainingsdagen en zal zijn huidige dienstverband slechts voortleven in de herinnering van liefhebbers van curieuze voetbaltrivialiteiten? Of, een doemscenario: zal hij de geschiedenis ingaan als de laatste trainer van Roda JC, dat zoals zoveel clubs vreest voor de financiële gevolgen van de coronacrash? Trost moet er niet aan denken. 'Maar het is duidelijk dat de club hierdoor opnieuw in zwaar weer zit. Terwijl het eindelijk weer een beetje de goede kant op leek te gaan. Zo mag het niet eindigen. Dat kan niet.'
LANGGEKOESTERDE WENS
Dát hij weer trainer werd van Roda, is al een bijzonder verhaal op zich. In Kerkrade beleefde hij de grootste teleurstelling van zijn voetballeven. Dat was in het seizoen 2014/15, dat voor hem nog begon met het uitkomen van een langgekoesterde wens. Eerder had hij als jonge trainer indruk gemaakt bij MVV Maastricht, of wat daar destijds nog van over was. De club had zich ternauwernood aan een moeras van rode cijfers weten te ontworstelen en probeerde uitgekleed tot op het bot een herstart te maken. De Trots van Maastricht was nog slechts een veredelde amateurvereniging.
Trost klaagde niet, maar ging aan de slag met een voor wat grijpstuivers bijeengescharrelde selectie, tegen een salaris waar de meeste collega’s hun neus voor zouden ophalen. Hij kwam elke dag met een boterhamtrommeltje naar De Geusselt, sleepte zich met zijn selectie van de ene maatschappelijke activiteit naar de andere en wist tussendoor gemankeerde voetballers geregeld boven zichzelf te laten uitstijgen. Zoals middenvelder Nathan Rutjes, die het vuur uit de sloffen liep voor de man die naast zijn trainer ook een vaderfiguur werd. 'In de voetballerij vind je niet veel mensen met zo’n goed hart', zei de cultvoetballer in VI over Trost, die hem begreep en steunde in de periode dat hij vol zorgen zat vanwege zwangerschapscomplicaties bij zijn vrouw.
Onder de voormalige verdediger haalde MVV elk jaar de play-offs om promotie. In het derde en laatste seizoen deden de Maastrichtenaren zelfs lang mee om het kampioenschap van de Eerste Divisie. Toen Trost zijn vertrek aankondigde, vloeiden er links en rechts tranen op de kleedkamervloer. Het bestuur wilde hem uitluiden tijdens een nette feestavond, waarvoor bezoekers 25 euro entreegeld dienden te betalen. Trost bedankte ervoor: 'Ik wil ook dat iemand van het Leger des Heils mij een hand kan geven.'
GROTE LIEFDE
Hij ging aan de slag bij VVV-Venlo, waar zijn contract niet werd verlengd nadat zijn eerste seizoen was geëindigd in de eerste ronde van de promotieplay-offs. In De Koel vonden de spelers hem vooral een lieve man. Té lief. 'Hij kon moeilijk boos worden', zei Danny Post, ook toen al VVV’er, onlangs over zijn jaar onder Trost. 'Dat werkte niet.'
De leiding van de Venlose club vond het niet zo gepast dat de eigen trainer dat seizoen meermaals openlijk flirtte met provinciegenoot Roda JC. Maar ja, dacht Trost, wat moest hij dán zeggen als mensen hem vroegen of hij ooit weer met zijn grote liefde wilde worden herenigd? Natuurlijk wilde hij dat. En het gebeurde, na zijn vertrek bij VVV. Een droom kwam uit voor Trost. Hij mocht zich hoofdtrainer noemen van de club uit zijn geboortestad. De club waarvan hij als onversaagde linksback, bijgenaamd D’r Butcher, meer dan driehonderd keer trots de kleuren verdedigde. Na zijn spelersloopbaan had hij al functies als assistent-trainer en hoofd opleiding bekleed bij Roda. Hij werd hoofdtrainer na de eerste degradatie in de clubhistorie. De club lag in scherven, de selectie bestond uit spelers die met riante contracten en frustraties waren overgebleven uit de Eredivisie-inboedel, aangevuld met betaalbare sprokkelwaar.
Trost kreeg de boel nooit lekker aan de praat, hoe graag hij ook wilde. Misschien wilde hij wel te graag. Waar hij zichzelf al de problemen van Roda zeer aantrok, bespeurde hij bij anderen minder betrokkenheid, wat zijn eigen onrust alleen maar vergrootte. Wat ooit een droombaan had geleken, werd een martelgang. Trost stond rond wedstrijden niet zelden onder hoogspanning. Na een 6-0 nederlaag bij Sparta Rotterdam op Tweede Paasdag vertrok hij, uitgeput, in overleg met de clubleiding. Vijf dagen later zat hij weer gewoon als supporter op de tribune van het Parkstad Limburg Stadion. Roda versloeg Helmond Sport met 7-0, de blijdschap van Trost wasniet gespeeld. De interim-trainers Rick Plum en Regilllio Vrede wisten de voormalige mijnwerkersclub dat seizoen alsnog terug naar de Eredivisie te leiden. Ze stonden erop dat ook de eerder vertrokken trainer zijn opwachting maakte tijdens de huldiging op het stadhuis. Hij werd toegejuicht- en gezongen door duizenden Roda-fans. Voor Trost een wat ongemakkelijk, maar ook onvergetelijk moment.
STRESS
Een paar maanden later, toen hij langzaam maar zeker van alle emoties was bekomen, werd hij tijdens een bezoek aan een Grieks restaurant getroffen door een hartinfarct. Doordat hij in een mum van tijd in een ambulance lag en meteen kon worden geopereerd, hield hij er relatief weinig lichamelijke schade aan over. Maar de schrik zat er goed in bij Trost. Pas vijftig jaar was hij. Een sportman, met een gezonde levensstijl en zonder erfelijke belasting. Hijzelf kon maar tot één conclusie komen: de stress van zijn periode als trainer van Roda was hem bijna fataal geworden.
Eenmaal hersteld keerde hij terug bij de club. Als maatschappelijk medewerker ging hij basisscholen, ziekenhuizen en verpleeghuizen af. Ook het presenteren van een bingomiddagje deed hij gewillig. Daarna ging hij ook aan de slag als trainer in de jeugdopleiding van Roda JC en als assistent bij het eerste elftal, van Yannis Anastasiou en later Huub Stevens, tijdens diens brandbluszesdaagse in 2017. Maar één ding dacht Trost al die tijd zeker te weten: als trainer wilde hij niet meer terugkeren in het betaalde voetbal. 'Die dagelijkse druk wil ik niet meer voelen. Ik heb een waarschuwing gekregen en die neem ik zeer serieus', zei hij vier jaar geleden in dit blad. Toch liet hij zich in 2018 overhalen hoofdtrainer te worden van de Belgische Derdeklasser Lierse Kempenzonen, een poging tot reanimatie van het ter ziele gegane Lierse SK. Die roemruchte club had Trost in het begin van zijn carrière onder zijn hoede gehad. In het seizoen 2005/06, toen op Het Lisp het verval al in volle gang was, wist hij met Lierse net aan degradatie uit de hoogste afdeling te ontsnappen.
De Kerkradenaar bewaarde warme herinneringen aan die tijd en het verhaal van Lierse Kempenzonen klonk hem sympathiek in de oren. Volgens voorzitter Luc Van Thillo stond er geen druk op de ketel. 'Hij zei: ''We zijn blij dat we nog leven. We beginnen met een amateurteampje en gaan alles weer rustig opbouwen''. Als die man had gezegd dat ik meteen kampioen had moeten worden, was ik er nooit aan begonnen. Ik wilde natuurlijk zelf wel proberen te verrassen. En dat lukte. We begonnen goed aan het seizoen. Onze achtste wedstrijd was thuis tegen Deinze, een van de topploegen in de competitie. In de eerste helft werden we van het kastje naar de muur gestuurd: 0-2. In de rust zette ik het om, waarna we terugkwamen tot 2-2. In de laatste minuut wonnen we nog bijna. Na afloop, in de businessclub, was Van Thillo dolenthousiast. ''Wát een trainer hebben wij'', riep hij tegen iedereen die het maar horen wilde. ''Fantastisch, magnifiek''. Ik zei nog lachend: Als een voorzitter zoiets zegt, dan wordt het gevaarlijk. Een week later speelden we bij Aalst, ook een hartstikke leuke ploeg. We kwamen twee keer achter, maar maakten in de 93ste minuut de 2-2. Iedereen dolblij. Twee dagen later kreeg ik een sms’je van de voorzitter. Of ik om twee uur op het stadion kon zijn. Ik dacht: Die heeft misschien een nieuwe speler. Maar nee. ''Ik denk dat wij kampioen kunnen worden'', zei Van Thillo. ''En ik vind dat we nu te weinig punten hebben. Dus ik ga je ontslaan''. Van de negen wedstrijden hadden we er eentje verloren. We stonden vierde. Ik was sprakeloos. Ik had het zo goed naar mijn zin, had een heel goede band met de spelers. De steun van de fans was geweldig. We hadden vierduizend seizoenkaarthouders. Op bezoek bij Virton, bijna in Frankrijk, namen wij twaalfhonderd fans mee. Naar Geel zelfs tweeduizend. Van Thillo had ook echt wel goede ideeën. Hij had het stadion binnen no-time laten opknappen, nieuwe sponsors gevonden. Maar verstand van zakendoen en van voetbal is niet hetzelfde, blijkt wel vaker. De coach na mij was voor het einde van het seizoen ook alweer weg. Lierse werd uiteindelijk vierde. Op dit moment staan ze in dezelfde klasse op degraderen. Dood- en doodzonde, want het is nog steeds zo’n leuke club.'
DEMENTIE
Voor Trost bevestigde het ontslag dat het tijd was zijn trainerskostuum op te bergen. Hij ging zich richten op andere, in zijn ogen nuttigere werkzaamheden. Afgelopen zomer vond hij wat hij zocht: een baan bij Novizorg, een Kerkraadse organisatie die zich inzet voor mensen die kampen met dementie, de ziekte van Parkinson of (naweeën van) andere hersenaandoeningen. Ouderen veelal, die voortaan gezamenlijk sportles kregen van een voormalig Eredivisie-voetballer. Trost genoot van zijn nieuwe baan, zag mensen opbloeien. 'We doen de leukste en gekste dingen samen. Voetballen, korfballen, volleyballen, frisbeeën, een eigen variant op de Olympische Winterspelen. We bedenken compleet nieuwe sporten. Het eerste doel is mensen fit te houden en zo proberen het ziekteproces te vertragen. Maar je ziet ze ook progressie boeken tijdens die lessen. Dat ze na vier weken zelf ook merken dat ze beter zijn geworden in een sport. Als je steeds te horen krijgt dat alles alleen maar minder wordt, dan is zoiets echt een opsteker. Dit werk is hartstikke mooi en dankbaar.'
'Wat er is gebeurd met de twintig miljoen die Frits Schrouff in Roda heeft gestoken, is een mysterie voor mij'
De vrije weekends waren een aangename bijkomstigheid. Trost volgde Roda alleen nog op afstand. Dit seizoen bezocht hij twee wedstrijden, als analist voor een regionaal internetmedium. Maar hij was ermee gestopt zich dagelijks druk te maken over zijn geliefde club. 'Het ging de afgelopen jaren van kwaad tot erger. Als trainer van Lierse ging ik een speler bekijken bij Antwerp FC, ook een club die erg is afgegleden. Daar zag je in ieder geval nog terug dat mensen geld in de club hadden gestoken. Het stadion was opgeknapt, de velden waren biljartlakens, de parkeerplaatsen fantastisch. Maar wat er is gebeurd met de twintig miljoen die Frits Schrouff in Roda heeft gestoken, is een mysterie voor mij. Het is alleen maar minder geworden. Jeugdcomplex Kaalheide, ons oude stadion, is afbraakrijp. Verschrikkelijk. Als je alleen nog maar negatieve dingen hoort en ziet, word je vanzelf een keer murw geslagen. Dat punt had ik wel bereikt.'
En toen werd hij gebeld door Maurice Verberne, zijn voormalige rechterhand bij MVV. Die stond bij Roda JC voor de groep sinds het ontslag van Jean-Paul de Jong, maar kreeg als ongediplomeerd trainer van de KNVB geen toestemming het seizoen af te maken. Of Trost bereid was te helpen? 'Dat telefoontje overviel me totaal. Ik had met Maurice prettig gewerkt bij MVV, maar ja, ik wilde eigenlijk geen trainer meer worden. Laat me er een nachtje over slapen, zei ik. Dan zeg ik je morgen of ik er überhaupt over wil praten. Mijn vrouw snapte er niks van. ''Waarom zeg je niet meteen nee?'', vroeg ze. Ik weet het, antwoordde ik. Het is verschrikkelijk.'
Het was sterker dan hemzelf. Toch die clubliefde. 'Ik voelde dat ze bij Roda echt met de handen in het haar zaten. Daarom ben ik gaan luisteren naar het verhaal van Jeffrey van As, de nieuwe technisch directeur. Dat was een verademing. Knap dat Roda hem heeft gestrikt, hoor. Toffe kerel, goed netwerk, veel ervaring. Voor mij was belangrijk dat er geen onnodige druk op de resterende wedstrijden werd gelegd, behalve de druk die ik mezelf altijd opleg. Roda kan niet degraderen, anders was ik ook niet ingestapt.'
Trost hoorde dat Van As hem niet als zomaar een stroman wilde aantrekken, maar ook wilde gebruiken als klankbord bij het maken van toekomstplannen. Ja, daarover heeft hij zeker ideeën. 'Er is zóveel gebeurd dat je niet kunt denken: Gooi er een paar miljoen in en Roda doet vanzelf weer mee. Je moet echt weer gaan bouwen. En dan vind ik dat je altijd moet openstaan voor de hulp van mensen die een band hebben met de club. Ik weet dat velen zich in de steek gelaten voelen door Roda. Dat geldt niet voor mij. Nou ja, in 2010 moest ik vertrekken als assistent van Harm van Veldhoven. Dat werd me door directeur Martin van Geel in een heel kort gesprek medegedeeld, zonder argumenten. Was heel vervelend. Maar verder heb ik me door de club nooit slecht behandeld gevoeld. Hopelijk kan Roda de komende jaren de band herstellen met jongens die wél met zo’n gevoel zijn achtergebleven. Iemand als Ger Senden. Als die hier ergens binnenstapt, dan be-tekent dat wat. Gebruik die clubmannen nou. Daar wil ik graag bij helpen. Ik pak die telefoon en bel wel met mensen als Ger, Huub Stevens, Sef Vergoossen, Arno Doomernik en noem maar op. Zij kunnen helpen om Roda langzaam maar zeker, stap voor stap, weer omhoog te krijgen.'
PASSEN EN METEN
En zo voelde Trost het geel-zwarte vuur in zichzelf alweer opflakkeren. Maar zijn baan in de zorg dan? Dat contract was net met een jaar verlengd. Trost ging praten en puzzelen met zijn werkgever. 'Die reageerde zo flexibel. ''René, wij gaan dit oplossen''. Dat hij ook een Roda-man is, kwam goed uit.' De partijen bedachten een constructie die behelst dat Trost de komende maanden voor twintig uur per week bij Roda wordt gedetacheerd. Hij hield zestien uur over voor Novizorg, waar de administratieve taken van zijn agenda werden geschrapt. 'Mijn sporturen met de ouderen zouden gewoon door kunnen gaan. Dat vond ik zelf ook heel belangrijk. Met een beetje passen en meten vonden we elkaar. Zo werden de trainingen van Roda op dinsdag en donderdag verplaatst naar de middag, zodat ik ’s ochtends gewoon sportles kon geven.'
'Ik doe dit voor de club, nergens anders voor. Zeker niet voor mezelf. Ik heb geen ego'
Zo maakte hij toch weer een comeback bij De Koempelclub, naar eigen schatting voor de vijfde keer. Hij stuitte op veel gefronste wenkbrauwen, niet alleen die van zijn vrouw. 'Maar ik heb geleerd van de vorige keer. Ik ga heus niet voortdurend op de klok kijken, maar wel mijn grenzen aangeven en mezelf beschermen. Ik voel me goed, al jaren. Na mijn hartinfarct moest ik eerst heel wat tabletjes slikken, maar dat aantal is behoorlijk gereduceerd. Ik leef gezond, let op mijn voeding, blijf op gewicht. Een lekker glaasje wijn gaat er nog altijd in, maar geen tweede of derde. Ik kan dit aan. En moet ook proberen te genieten. Maar ik doe dit voor de club, nergens anders voor. Zeker niet voor mezelf. Ik heb geen ego, geen ambities in het betaalde voetbal. Wel een zwakke plek, dat is Roda.'
Amper ingesteld op een paar drukke maanden, zat hij ineens zonder werk. Voetbalclub en zorginstelling moesten de deuren sluiten vanwege het coronavirus. Trost heeft vooral te doen met de ouderen in zijn klasje die nu niet kunnen sporten. 'Voor een aantal van die mensen is een dagbesteding zo belangrijk. We bekijken wat kan en mag, of sommigen misschien individueel nog begeleid kunnen worden.' Ook bij Roda is het zoeken. De spelers zitten thuis met een individueel sportprogramma. 'Voor de meesten ben ik nog een onbekende. We bekijken of ik ze misschien via videootjes een beetje kan helpen en motiveren. Dit is zo’n lastige situatie.' Hij duimt dat Roda ook deze pikdonkere periode doorstaat. 'Dat zal lastig zijn, als een van je belangrijkste mannen ondernemer is in de horecasector. Ik heb hem gesproken, Roland Hogenelst. Die heeft nu wel andere zorgen dan Roda.'
Zelf denkt Trost dezer dagen veel aan de mensen in Chianni, het Toscaanse dorpje waar hij een vakantiewoning bezit. 'Een heel klein tussenhuisje, hoor, niks spectaculairs. Geen grote tuin of zwembad. Wel groene luikjes voor de ramen. Chianni is een gehuchtje met een bakker, een slager en een postkantoortje waar ik al twaalf jaar hetzelfde dametje achter het loket aantref. In april zouden mijn vrouw en ik er weer naartoe gaan, maar dat gaat niet door. Ook onze geplande reis in juli wordt een lastig verhaal. In Toscane valt het nog mee met de coronabesmettingen, maar iedereen is bang. Ook de mensen in Chianni met wie ik contact heb. De meesten zijn ook al een dagje ouder. En de zorg is er niet zo georganiseerd als in Nederland. Chianni heeft één vrijwilliger met een ziekenauto, meer niet. Als het virus daar toeslaat, zijn de gevolgen niet te overzien.'
Thuis maakt hij zich vooral zorgen om zijn tachtigjarige moeder, voor wie hij boodschappen doet en die hij op het hart drukt binnen te blijven. Zelf neemt Trost ook geen risico’s. Het huis en de tuin heeft hij inmiddels al aardig opgeknapt. Af en toe wandelt hij een stukje. Hij vraagt zich af of hij ooit nog bij Roda op de bank zal zitten. 'Ik hou er rekening mee dat de competitie niet meer wordt uitgespeeld.' Een verblijf na dit seizoen is voor Trost geen optie, gezien zijn andere werkzaamheden. En dus vraagt hij zich af of het bij die twee trainingsdagen zal blijven. Fantastische dagen, dat wel.
wo 25 maart 2020 om 11:59 - 25 maart 2020 om 11:59 # 156747
Inloggen
Wachtwoord vergeten
Nieuw account maken
Word gratis lid
