
Alli
Maikel Suilen
Voor het eerst in zijn carrière heeft Daniel Lajud te maken met serieuze tegenslag. Hij komt bij Roda amper in de plannen voor. Die teleurstelling en frustratie staat in schril contrast met het geluk buiten de lijnen als kersvers vader. Al ging de bevalling allesbehalve soepel. Hij denkt: misschien is dit normaal in Nederland. Weet hij veel. Hij vindt het enorm slecht geregeld, maar ja, het zal wel zo horen. Voor Daniel Lajud is het in ieder geval extreem stressvol, beangstigend ook. Tranen rollen over z’n wangen. Een uur of tien later voelt de 27- jarige Mexicaan van Roda JC zich ultiem gelukkig, liggend in een stoel met zijn pasgeboren dochter Aitana op z’n borst. Nee, alles Daniel Lajud mocht tegen RKC eindelijk minuten maken. Bas Quaedvlieg „Als ik er nu aan terugdenk, sta ik er nog steeds versteld van hoe het gelopen is”, vertelt Lajud in de dug-out van het Parkstad Limburg Stadion, vlak na de laatste training in aanloop naar het play-offduel tegen RKC. rond de geboorte van zijn eerste kind zal hij nooit meer vergeten. „Mijn vrouw Fer was 41 weken zwanger. We hadden een afspraak in het ziekenhuis in Maastricht, maar kregen die ochtend telefonisch te horen dat er daar geen plek was. Het werd Roermond. Na twee dagen daar, haar vliezen waren al gebroken, vertelden ze dat de dag erna ook in Roermond geen plek meer zou zijn en dat we naar Heerlen moesten verhuizen.” Wat is dat? „We moesten zelf maar vervoer regelen, een ambulance was geen optie. Ik was boos. Wat is dit? Sorry, zeiden ze, we kunnen niets voor u betekenen. Aan sorry heb ik niets, doe iets! Het was verschrikkelijk. Mijn ouders hebben ons opgepikt en naar Heerlen gereden. Daar is Aitana uiteindelijk geboren. Ik was zó opgelucht.” Het zijn pittige weken, met een inmiddels drie weken oude dochter, maar Lajud geniet van elke seconde. Als hij met Aitana onder de douche staat, zelfs tijdens het verschonen van een luier. „Al is dat soms effe behelpen, haha.” Het stel krijgt veel hulp van hun ouders die zijn overgekomen uit Mexico. „Dat verlicht enorm. Mijn vrouw zegt ook vaak: jij moet trainen, dus ik sta ’s nachts op. Dat is fijn. In het begin slaap je lastiger, word je wakker van elk geluidje dat de baby maakt omdat je niet weet of dat normaal is. Nu hebben we daarin meer rust gekregen.” Contrast Zo gelukzalig als zijn gevoel is buiten het veld, zo frustrerend is zijn seizoen binnen de lijnen. „Het contrast is enorm, ja”, zegt Lajud. „Ik voel me heel goed hier, alleen ik speel niet. Dat is moeilijk. Ik blijf hard werken, mijn houding en energie op trainingen zijn altijd goed, waardoor ik hoop houd dat de coach een andere keuze maakt. Maar dat is niet makkelijk. Elke keer is er die teleurstelling.” „Het zwaarste moment is na de wedstrijd, als het stadion leeg is en de wissels nog moeten rennen. Iedereen wil spelen, dus dan wordt er soms geklaagd, maar ik zeg altijd tegen mezelf: niet klagen, hard blijven werken. Het is de eerste keer dat ik zo’n seizoen doormaak. Ik dacht lang: het gaat veranderen, maar dat gebeurde maar niet.” Het is soms lastig om positief en gemotiveerd te blijven, zegt hij. „Ik werk met een mental coach en mijn vrouw is afgestudeerd psychologe. Ik praat veel over mijn situatie, over hoe ik me voel. Het is belangrijk om dat onder woorden te brengen en niet voor mezelf te houden. Ik moet het benoemen: ik voel frustratie, twijfel over mijn toekomst, maar wil daar niet in blijven hangen.” Hij is al elf jaar samen met zijn vrouw Fer. „We zijn een hecht team. Praten over alles, en nu met de baby is dat nog belangrijker. We zijn ver van huis, van onze familie. We vinden het fijn in Maastricht, maar zijn toch een soort van alleen. We doen het voor een betere toekomst, dat probeer ik altijd te onthouden.” In de winterstop bekeek hij opties om te vertrekken, maar besloot hij vanwege de zwangerschap in Kerkrade te blijven. In de zomer hoopt hij op een nieuwe kans, onder de nieuwe coach Rob Penders. „Het liefst wil ik blijven en voor mijn kans gaan, maar dat is niet alleen aan mijzelf. Er moet ook perspectief zijn, natuurlijk. Ik wil niet nog zo’n seizoen beleven.” Voorzichtige lichtpuntjes De laatste twee duels waren voorzichtige lichtpuntjes. Lajud speelde 90 minuten tegen Jong AZ, in een B-team weliswaar, en werd vervolgens beloond met een invalbeurt in de eerste play-off tegen RKC. „Dat had ik wel verwacht, eerlijk gezegd. Na AZ zei de coach in de kleedkamer dat ik een voorbeeld was voor de rest. Met mijn houding, mijn werklust. Dat waren mooie woorden.” Hij houdt zich vast aan de gedachte dat hard werken en goede intenties altijd worden beloond. „Je beleeft in het voetbal goede en slechte momenten, zo zal het altijd zijn. Het belangrijkste is dat het thuis goed gaat, met mijn vrouw en baby. Zo is het toch nog een soort van in balans. Stel je voor dat het thuis ook slecht zou gaan, dan zou alles instorten.
Naschrift De Spoorzoeker:
Ik hoop zo voor die knul, voor Roda en de supporters dat hij vanavond de winnende treffer scoort.
Dan zullen de anti Lajud fans op dit prikbord welke vanavond in het uitvak aanwezig zijn luidkeels zijn naam scanderen.