De sfeer is hier altijd wel giftig, maar na thuiswedstrijden tegen Jong Teams staat er geen maat op. Je kan er de klok op zetten. Zelfs de zon in Venlo en de regen in Kerkrade is dan opeens reden om alles kut te vinden.

Misschien worden die elftallen toch wat onderschat. NAC, Almere en De Graafschap gingen ieder dit seizoen in de eigen hut al gewoon op hun muil tegen Jong ploegen. Want ja, de spelers van die elftallen zijn wel jeugdig, maar worden ook gescout en opgeleid met een ander beoogd eindniveau in gedachten. En hoe pijnlijk ook, dat zie je gewoon in het veldspel terug.

Roda speelde gisteren niet best, maar was altijd als winnaar van het veld gestapt als Dorenbosch en Nisbet die mega-kansen hadden benut. En alles waarbij je één goal meer maakt dan de tegenstander is een uitstekend resultaat tegen deze teams. Van het veld af blazen gaat nooit meer gebeuren. Wen er maar aan. Dat lukte de ploeg van Sibum met Sami en Walid trouwens ook niet.

Je kan het anders zien: zelfs met dit elftal waaraan (nog) van alles schort staan we niet op een onoverbrugbare afstand. Een beter bewijs dat er niet zo vreselijk veel nodig is om stappen te zetten is er niet. En bij alle ellende, zag ik gisteren toch wel wat hoopvolle aanzetten. Vooral in de keuze van onze coach gedurende de wedstrijd voor meer voetbal. Bij Van Dessel heb ik daar vorig jaar een heel seizoen tevergeefs op zitten wachten - Penders deed die aanpassingen wel. Hopelijk krijgt dat een vervolg.