Een zwaar onverdiend verloren wedstrijd en de voltallige selectie, coach en TD worden alweer afgemaakt. Treurig.

Ja, het voetbal was nog niet je dat, maar we konden niet spelen in de gewenste opstelling. Als je Khaldi aankondigt als de speler die het verschil moet gaan maken, en die valt dan weg is dat wel een dingetje. Dat vd Buijs er weer af moest hielp ook niet mee.

Los daarvan waren er ook wel wat zaken die hoopvol stemden. Want wat te denken van de invulling van de wingbackposities. Met Kruiver/vd Berg op rechts en Janssen/Marsman op links is daar vakwerk afgeleverd door Rob Servais. Dat mag ook wel worden gezegd.

Wat ik een beetje problematisch vind is toch de leeftijd van een hoop spelers in de as. Sleegers is een zeer bruikbare speler, maar mocht hij aansluiten praat je toch weer over een stevige dertiger. Vd Buis, Pauli, vd Hurk vallen ook in die categorie, en los van het feit dat de transferwaarde van die spelers niet gaat toenemen (en Roda uitgaande transfers MOET maken) betekent dat ook iets voor de samenstelling van de selectie op de wat langere termijn: je zult in de as binnen afzienbare tijd flink moeten gaan verjongen. En in één keer ook. Daar ligt wel een stevige uitdaging.

Daarnaast heeft de wens 5-3-2 te spelen, wat op zich verdedigbaar is, heel onopgemerkt forse consequenties m.b.t. de invulling van je selectie. Drie CVs met backup zijn zes selectieplekken, twee wingbacks met backup nog eens vier, en dan heb je ook nog behoefte aan controlerende middenvelders. Het gevaar is dat de wens om dit systeem te spelen ervoor zorgt dat aanvallende specialisten toch een beetje uit je selectie verdwijnen. Er werd gisteren terecht een punt gemaakt van de vraag wat er gebeurt als je een keer van systeem zou willen veranderen: moeilijk inderdaad, want de buitenspelers die je dan nodig hebt zijn niet.

Misschien is het moderne voetbal zo geevolueerd dat de ruimte voor creatievelingen steeds beperkter wordt. Iedereen moet meters maken, vleugels bestrijken - noem maar op. Ik snap het allemaal, maar betreuren doe ik het wel: want in alle eerlijkheid heb ik gisteren het meest genoten op momenten dat de oldschool pleintjesvoetballer Mitchel Paulissen zich even met het spel bemoeide.

Waarvoor trouwens mijn welgemeende excuses. Dat spreekt voor zich.