Spelverdelers met een fluwelen trap, allemaal goed en aardig, maar we zijn al twee jaar veel te statisch. Niemand die een rechtstreeks duel kan en durft aan te gaan en dan ook de snelheid heeft er een succesvol vervolg aan te geven.

Wat spelers als Pfĺücke en Emmers interessant maakte was dat ze DAT hadden - en niet per sé hun trap. Want die was echt niet beter dan die van Breij. Hun meerwaarde lag vooral in hun explosiviteit: hun directe dreiging. Je kon ze in een één-tegen-één om een boodschap sturen.

We hebben nu nog precies één speler die hetzelfde heeft in de selectie: de door Van Dessel met verdedigende opdrachten overladen en geschoffeerde Seedorf. Penders lijkt wel wat in 'm te zien, hij lijkt wat plezier in zijn spel terug te vinden, en de heimwee (naar fokking Almere?!) lijkt daarmee ook wat van de baan. Hopelijk kan hij zich wat herstellen van twee ongelofelijke klotenjaren. Want een goede Seedorf is voor Roda van cruciaal belang.

Maar dan nog: we praten over welgeteld één speler in een hele selectie met die specieke competenties (een actie en snelheid). Daar mag heus nog wel wat bij. Nou ja, "mogen" is het woord eigenlijk niet. Het is een heilig "moeten".